نه به تلخي واقعيت ، نه به شيريني رويا ، نه به بي مزگيِ زندگی
Thursday
کار به جایی رسیده که سکوت کردن خودش پر از معنی میشه .احساس این به وجود میاد که حرفی برای گفتن نمونده .و گفتند و کردن اونچه که باید رو .در دنیای خودتون ، هر اندازه که هس ، یک چرخ آنی میزنید و تازه به خودتون میاید که این وضعیت بحرانی بشر ، خیلی وقته اتفاق افتاده .این نابودی تدریجی .شما یک تماشاچی محکوم به اعدام اید .یک بازیگر بازی ای که قبلن طراحی شده .اینکه شما خودتون هم خودتون رو نمیشناسید طی یک دوره هایی ... اینکه من برای "دیگری" بودن تلاش میکنم و دیگری برای من شدن ... اینکه "کم" آوردیم ... اینکه نداریم چیزی که به امیدش قدم های استوار برداریم و محکم صحبت کنیم ... اینکه اصلن قدر چیزهایی که داریم رو نمیدونیم ... اینکه با نداشته هامون بیشتر زندگی میکنیم تا با داشته هامون ... اینکه "کور" شدیم حقیقتن ... اینکه جا موندیم از خودمون و رویاهامون ... اینکه همه فقط برای هم خیال و آرزو داریم ... اینکه سوال-حرف-حدیث یکسانی داریم از-با هم وقت ملاقات و مکالمه و همچنین جواب-دیالوگ یکسان ... اینکه خودمون خودمون رو تکرار میکنیم و خودمون حالمون از همدیگه به هم میخوره ... اینکه من از همه ایراد میگیرم و در عین حال هم اون ایراد رو دارم و هم اون ایراد رو توی دیگران تقویت میکنم و بر می انگیزم ... اینکه تظاهر به خرابی و نابودی و حماقت تبدیل به افتخاره ... و از این سه نقطه ها بی شمار دارم که بگم .تو دنیای خودتون چرخ میزنید و میبینید که هر کتابی که خوندم همین ها رو برام داشت و هر فیلمی که دیدم همین ها رو برام داشت و هر کسی که دیدم همین ها رو برام تثبیت کرد و بعد خسته میشید .بعد دیگه حس موزیک شنیدن و کتاب خوندن و فیلم دیدن ندارید .و خسته اید و عصبی و معترض و داغان .تحمل خودتون هم کار دشواریه . اون موقع دیگه منزوی شدید .اون موقع دیگه خودتون اید و نفس هاتون .بی خبرید و بی حدیث و داستان .این زندگی شیرینیه .اون موقع بیشتر با خودتون به خودتون فکر میکنید .از نفوس فرار کنید .از آدمهایی که هر جا بایستی چند تا مثل اونها رو باید مثل مگس های تهوع انگیز بتارانید .از موجودات انگل صفت و پروانه نما ... فرار را بر قرار ترجیح بدید .
من اینجارو خیلی دوست دارم