چه باید کرد وقتی زبان و کلام و کلمه ؛ کم اند و کوتاه و نا چیز ؟

چه میشود کرد جز گفتن یک عبارت آشنا :

خدا نگهدار .

ما باید
رخت سیاه این سال ها را
به در بیاوریم،
وظیفه ی باد
وزیدن است،
وظیفه ی ما
فراموشی!



سید علی صالحی

پنجاه و یک - در نقل قول کردن حرف ها احتیاط کنید . کلاغ های شوم ... نه یکی که چهل تا در انتظارند .

پنجاه - یک جایی هست که هر انسانی باید پاسخگوی دلهایی که شکسته و محبت هایی که دزدیده باشه ... هر چیزی طاوان داره .

این که میلیون بود ... اونم یکی ، یه روز میذارمت کنار میلیارد [ها] ... بلکه ارزش خودتو برای من و برای خودت بیشتر از اینا بدونی .

درگیرم با زندگی ... زندگی نمیکنم ... حس میکنم دارم از یه چاهی میفتم تو . گیریم تهش به بهشت ختم شه . اضطراب سقوط و شتاب آزارم میده .
آدم دیدی سوار ماشینه ، راننده پا رو میذاره رو گاز و آمپر میچسبونی ، از هیچی دلت نمیریزه جز شتاب . شتاب خونم رو کثیف میکنه . دوست دارم تو آرامش مزه ی خوشی رو بچشم . انگار خوشی بی برکت شده . همش لحظه ای . جمعش میکنی یه مدت یه هویی مثل آروغ میریزی بیرون . وقت مزه کردنش نیس .

سخت تر شده . عذاب انگار دارن میدن منو .

تعداد زیادی آدم حال تخمی و زار-نزار شما را پسندیده و لایک کرده اند ...
تعدادی اون رو به اشتراک گذاشته اند ...
تعدادی در باره اش نظر داده اند ...


متاسفم .

نمودار یک زندگی ایده آل برای من :

صبح ساعت پنج مثلن ، که هنوز خورشید از جاش نکنده و هوا هنوز سربی مونده ؛ از تخت خواب توسی رنگ دو نفره که اون شخص معلوم الحال که همون " نون - میم " باشند ، پشت به من توش خوابیده بیدار شم و برم دوش بگیرم و بعدش یه آب پرتقال با نیم رو لحاظ کنم / کنیم ( بستگی به همت اش داره ) ؛ بعد در یک صبح ابری و دل انگیز یا یه صبح تابستونی سرد ، طی الارض کنم به سمت محل کارم و برم اونجا یه چای بخورم و مراحل پارگی روزانه رو طی کنم و بعد از ظهر باهاش قرار بذارم یه جایی مثلن یه کافه ، رستوران ، پارک یا مثلن برا یه تاتر یا سینما ؛ بعد از اونجا تو خیابون های خسته ی اون ساعت عصر قدم بزنیم بریم سمت خونه و تو راه برا شام یه چیز دست و پا کنیم و بریم خونه و توی خونه وقتی داره موزیک پخش میشه ( مشخصن جز ) یه شام ردیف کنیم و توی ایوون/بالکن خونه که یه میز و برای دو نفر صندلی داریم ( شرط لازم و کافی تابستون بودنه اینجا ) ، شام رو به کام بگیریم و پشت بندش یه سیگار و بعدم دوش-بوس-لالا رو اجابت کنیم و ... تکرار این همه لذت مکرر

پاهایم روی زمین نیست و من توی آسمون ها دارم انتظار میکشم .

تو نیستی

اما من برایت چای می ریزم

دیروز هم

نبودی که برایت بلیط سینما گرفتم

دوست داری بخند

دوست داری گریه کن

و یا دوست داری

مثل آینه مبهوت باش

مبهوت من و دنیای کوچکم

دیگر چه فرق می کند

باشی یا نباشی

من با تو زندگی می کنم.

رسول یونان

چهل و شیش - درست وقتی فکر میکنید ریدید ، ریدید .

آقای علی بحرانی :

ساعت یک و دو دقیقه ی صبح روز بیست و یکم دیماه سال صبر و استقامته .

مرتیکه ، خیلی دوستت دارم . خیلی . بیشتر از اینکه بشه بنویسمش اینجا .

دوستان ! عزیزان ! کسانی که از من متنفرید و عاشق من هستید ! تو رو امام حسین مظلوم ! تو رو به هرچی مقدس تره :

کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید ! کامنت نذارید اگه اسمتون رو نمینویسید !

اینقدر که دیدی میره تو مغز و اعصابم . نکنید با من اینجور .

من هیچ همجنسباز نیستم و علاقه ای هم بهش ندارم . اما خدا شاهده ، شما هم جای من بودید ، وقتی فیلم کیف زدن اون دو تا ننه هرجایی رو میدید که از پس یه زن هم بر نمیان بعد به زور و کتک کیف قاپ ! میزنن ، دلتون نمیخواست یه تجربه ی همزمان هم جنس بازی و سکس مقعدی و تجاوز رو با هم داشتید ؟

کلاغ های پارک ساعی .

ساعت شیش صبح خود به خود بیدار شدم .
هوا زیادی سرد بود و منم طبق عادت لخت خوابیده بودم و داشتم بندری سگ لرزه میزدم .
دو تا پرنده روی لبه ی پنجره خوابشون برده بود .
یک کم اونطرف ترشون ، توی حیاط یخ زده ی خونه ، دو تا شاخه ی رز بالا اومده بود و قرمز بودن .

ساعتم زنگ زد .
تازه وارد دنیا شدم . فضا خیلی معنوی بود .

دیروز صبح داشتیم تو هوای خیلی سرد کردکوی با علی قدم میزدیم که حرفمون کشید به اینکه : این پشه ها یا مارمولک ها که روی دیوار نشستن دارن به چی فکر میکنن ؟
علی گفت فکر نمیکنن . منتظرن . منتظر وعده ی غذایی بعدی اند . من فکری شدم . یعنی ما باید منتظر چی باشیم ؟ مگه نه اینکه منتظر بودن همه جوره و به طور کلی زجر دهنده است ؟ بعد دیدم نه خوب ! چه خبره مگه ؟ بعد یاد اون آقا خفنه افتادم که میگفت هدفهای بزرگتون رو خورد کنید و ذره ذره بهش برسید که هم عزمتون جزم بشه و هم لذت برد رو داشته باشید . دیدم که من مدتهاس هدف خاصی رو دنبال نمیکنم و هرکی میگه چه میکنه ، اصلی ترین جوابم اینه که گذران عمر میکنم تا همه چی تموم شه . یعنی قراره بخوابیم و تموم شه همه چی . بعد فکر کردم خوب خواسته و نا خواسته هدف من خوابه ! این روزها هم خواب کاریه که علاقه مندم بهش . کلن خیلی میخوابم . هم برام یک تجربه ایه که نداشتم و کلن تا امروز روز باهاش بیگانه بودم ، هم چیز خوبیه کلن . بعد دیدم خوب برای اینکه زود تر بهش برسم چه کنم ؟ یعنی برای خرد خرد کردن هدفم چه کنم ، دیدم خوب همین خوابها خودش یه تمرین خوبیه برای خواب اصلی . برای بی خبری . برای زجر نکشیدن از بیداری و هوشیاری .
بعد امروز صبح تو بندر ترکمن میگفتیم که آقا ! ندونیم که راحت باشیم . بعد من الان که علی رفته دارم به این فکر میکنم که کلن بخوابم . کلن نباشم .
جالبه ها . خیلی ام جالبه :
علی از اینجا که میرفت ، تصمیم بر این داشت که بره و معلمی پیشه کنه و جدی بگیره این داشته اش رو و کلن بندازه تو راه آموزش و شیطیل جذب کردن از این راه یا در کل زنده شدن ، من بعد از اینکه علی رفت دارم فکر میکنم نباشم و کلن همه چی نباشه و همون انتظاری که پشه هه داشت .

من رفتم بخوابم .

به نام خدای صبر که هیچ وقت خسته نمیشه .

جدا از اینکه ما ظاهرن شبیه به هم هستیم ، این پر رویی و این کم نیاوردن و خسته نشدن ما و تلاش غیر عادیمون ، خیلی شبیه به هم شده .
البته که شما بیشتر از ما و ما کم تر ازهمه ، ولی واقعن صبری داری به خدا . از اولین روزایی که با اون همه آرزو ی خوب خواستیم کر کره ی یه محلی برا شادی و امیدواری رو بدیم بالا ، لحظه ی نبود که وجود شما رو حس نکنیم برادر . و لحظه ای نبود که فکر کنم میشه بدون شما جلو رفت .

این مثلث که الان ما هستیم و به آرزوی دیرینه ی من رسیدیم ، به خدا که صابریم . من البته تیپم با شما فرق داره . فرق من از اتفاقای عجیب شکافته است و شما به کانون جایی که توش تربیت شدید تجاوز شده . آدم هرچی داره از خانواده اش داره . من و شما هرچی نداشته باشیم ، تربیت داریم که پدر و مادرمون مفت نداد که چمن بار بیایم و یاد داد به بار بنشونیم و بپرورونیم . الان هم سن های من و شما مشتری های ما اند و الی آخر ...

شما صدات مکیکنم ، چون خیلی ازت یاد گرفتم . برادر بزرگ من شدی . درس هایی که یاد گرفتم رو هر روز مشق میکنم که یادم نره . آدم باید بفهمه چیز با ارزشی که دم دستش هس رو قدر بشناسه . من با مرور و ارزش گذاشتن بهش میفهمم چی دارم و سعی میکنم از دس ندم . این که شما به من یاد دادی صبر بود و تو داری و آرامش و فکر کردن بیشتر . خدا حفظت کنه که با هم روزهای خوش زندگی رو هم ببینیم . این عمر طی نمودیم اند امیدواری ...

بزرگ مایی برادر کوچیک . ببخش که از هیچ کس جز شرمندگی هیچ بر نمیاد .

چهل و چهار - یک روز باید بپذیری که زندگی رو بدجور سخت گرفتی و بد کردی در حق خودت . به چیز چرتی به نام زندگی خیلی بها دادی . دیر نباشه امیدوارم .

بیست و هشتم آذر ماه سال هشتاد و نه ،
پاییز خاکستری ،
من و تابان . من سرما خوردم و تابان خسته .
کافه چی ،


اسکورپیون داره میگه : ...استیل لاوینگ یو...


همین.

امروز صبح انتظار نداشتم از خواب بیدار شم . نور چراغ آشپز خونه که من زیرش خوابیده بودم بیدارم کرد . توی جام به روز گذشته و چند روز مشابهش سفر کردم . آخ !‌ سفر به گذشته همیشه لذت بخشه . صبح ها خیلی لطیف و ساکت بیدار میشدم . هیچکس خونه نبود . کتری رو روی گاز روشن میذاشتم . نگاهش میکردم که جوش بیاد . به فیلمی که دیشب نگاه کرده بودم فکر میکردم . به افرادی که باهاشون چت کرده بودم . به داستانها و نوشته های گودر که خونده بودم . به آدمایی که بودن و نیستن دیگه . به آدمایی که هستن و دورن . به خودم که میرسیدم کتری صوت میزد ( شایدم سوت میزد ! )‌ . کافی میکس های شیرین عسل رو با دقت باز میکردم و میریختم توی آب جوش . دنبال بیسکویت میگشتم و بیسکویت کنجدی فقط یافت میشد که منم از کنجد متنفرم . کافی میکس رو نگاه میکردم و هم میزدم تا سرد تر بشه . همش توی سکوت و تنهایی لذت خاصی بهم میده . میخوردم و به امروز فکر میکردم . خوشبخانه هیچ ایده ای نداشتم . بازم نیمه خورده می موند و من میرفتم بیرون .
از مسیر خونه تا میدون هروی واقعن عذاب میکشم . حتی پونصد متر هم نمیشه . اما عذاب آوره .دیگه به فکر راه های جدید نیستم . تو راههای جدید آدم میتونه خونه های جدید رو ببینه و بهشون فکر کنه و درباره مردمی که توشون زندگی میکنه خیالبافی کنه . اما خونه ها اینجا اصالت ندارن . یزدی سازن و نما قشنگ هم حتی نیستن . تو هیچ کدوم درخت پیر نیست . تو هیچ کدوم ماشین آمریکایی قدیمی پارک نکرده و نخوابیده . رو دیوار هیچکدوم شعاری با رنگ سبز ننوشته . من از جدید و جدید ها بیزارم .
میدون هروی همیشه شلوغه . همیشه ازش ماشین برای سید خندان میره . برا ونک نمیره ولی برای سید خندان میره . میرم سید خندان . دیگه حتی عملی های سید خندانم کم شه . دیگه زیر پل بوی تند آمونیاک نمیاد . دیگه توش ساقی نیست . همه چی عوض شده . هوا که خاکستری شده ، مردم که گاو شدن ، تاکسی ها که پلنگ شدن ، اتوبوس ها پولی شدن ... همه چی عوض شده . من این شهر رو دوست ندرم . بازار که رفتم با تابان ، از چارسوق بزرگ تا کوچیک مغازه های جدید زدن که توش محصولات تخمی چینی رو میفروشه. دیگه چرخی ها کم شدن ، حمال ها کم شدن . همه چی داره یه جور دیگه میشه . دیگه مادر بزرگا با چادر گل گلی نمیان بیرون . همه عوض شدن حتی سوپورا دیگه جوون شدن . قبلن پیر بودن و خدا قوت که بهشون میگفتی خیلی خوشحال میشدن . دیگه با اونا هم حرفی نداری .
از سید خندان تا عباس آباد و فاطمی یک قسمت زجر آور زندگی منه . یاد فیلم اسرار گنج دره ی جنی میفتم . همه چی کهنه است و گرد "نو" زدن بهش . شخصیت ندارن . مترو وسط محله ی آپادانا . وسط خیابون روزولته . جایی که عموی من توی یه سانویچیش سال 56 غذا خورده . جایی که هنو شیشه ی نوشابه شوئپس داره . وسط اینا لوازم مضحک و املاکی و دفتر دولتی زدن . تا خود فاطمی برنامه همینه . من سر دو راهی پیاده میشم . همونجا که قبلن بیمارستان ارتش بوده و بابای من برای معافی رفته و الان زایشگه هاجر شده . باید برم تو یه ساختمون که شده ناف ولیعصر . البته دو سه تا مثل اون تو ولیعصر سبز شده . مضحک تر از ساختشون هم اسمهاشونه :‌سرو و سپهر و نگین ! صاحبش میگن تو زندانه . به چه شوق و طمع ای داشته این ساختمونا رو میساخته و الان تو زندان ... حکایت همه ی ماس .
میرم توی پاساِ سرو ساعی و کافه چی اش . قهوه فرانسه ی لاواتزا میخورم و باز هم می مونه ازش . من تو خاطراتم غرق شدم دوباره . من تو یه جایی که اینجا نیست گیر کردم . تا شب تو دود کافه وقتم رو میگذرونم و با آدما یا بی آدما خیال میبافم و جیمز مورفی گوش میدیم با لویی و جف بک گوش میدیم و مشغولیم و هستیم تا شب بشه و بریم خونه و دوباره من بخوابم و باز آرزو کنم ای کاش فردا بیدار نشم و روز آخری باشه که دارم میبینم .

چرا من تموم نمیشم ؟

من اعتقاد ندارم خدا همه چی رو حل میکنه .
اینکه ما کم میاریم و یه چیزی میسازیم و میگیم اون همه چی رو حل میکنه ، خیلی مضحکه به نظرم . غلط رو ما میکنیم و یکی دیگه جمعش میخوایم که بکنه . من اعتقاد به اینا ندارم و فقط خودم رو میبینم . ایمان رو میبینم و صبر رو و آرزو رو .

چهل و دوم - هرچند هم قمارباز خاص ای باشیم ، لازمه که بازی دیگران رو مدتی تماشا کنیم و بازی نکنیم . قمارباز نباید باختن براش عادی بشه .

چهل و یکم - یک راه جدید همیشه هست . دنبالش نرو .

تو هم با من نبودي .

خودمونيم حالا ؛ وات د فاك ايز گو اينگ آن ؟

از همین تریبون چند چیز رو اعلام میکنم :
یکم : خسته ام .
دوم : خوشحالم .
سوم : حس خوب دارم فراوان .
چهارم : آدمای ضایع .
پنجم : دورم ...
ششم : دورم ...
هفتم : دورم ...

و این داستان ادامه دارد .

راستی ، من بیست و چهار سالم شد .
راستی ، من تا الان هیچ کار خاصی نکردم .
راستی ، من تا الان هیچ کار خاصی نبوده که بکنم .
راستی ، هیچ کار خاصی نیست که تک تک ما قراره انجام بدیم .
راستی ، همین که زنده ایم و نفس میکشیم و خودمون رو هنوز نکشتیم ، کار خاصیه به خدا !
راستی ، من که بیست و یکی - دو سالم شد ، بعد فهمیدم کار خاص اصلن هیچی نیست و ما الکی فقط برای از سر مدرسه و اجتماع و فیلان و فیلان باز بشیم ، داشتیم دنبال یه چیز یا کار خاصی میگشتیم . الان که باز شدیم ، تازه فهمیدیم باز شدیم و حالا بسته نمیشیم .
راستی ، زندگی به نظرم همین جریانیه که توشیم . نه کم و نه بیش .

چهل - وقتی در اوج ناراحتی هستید از رفتن ها و نماندن ها و شکست ها و دوری ها و غم ها و نبودن ها و کمبود ها و زیاده روی ها و ... کلهم چیز های ناراحت کننده ای که توی زندگی مواجهید ، به عادت فکر کنید و به اینکه به چه چیز های مهلک ای عادت کردید .

بله ! عادت و فراموشی ، راه نجات بشریته .

عین خر هم میشه خوشحال بود . بلا نسبت خر . تا این حد حتی !

جاده ها رو از آسفالت میسازن که عبور رهگذر ها ، بلایی که سر من آوردند سر اونا نیارن .

سی و هفت - میشه همراه درد کسی بود ، حتی میشه شریک دردش بود ؛ ولی نمیشه همراه یه دردمند یا مازوخیست بود .

پشت بوم خونه ی پدری من ... ساعت چهار صبح ...
صدای خش خشِ رفتگر که برگهای پاییز خورده رو جمع میکنه ... صدای مینی بوس های فیات که تک و توک راهی خط خودشون میشن ...
صدای گنجشک ها که انگار بیدار شدن و دارن چیزی تقسیم میکنن بین هم ...
من تک نشسته ام و تکیه دادم به دیوار سیمانیِ سردِ سرد ...
ذره ذره خورشید سر میرسه و زندگی شروع میشه ...
من باید برم بخوابم .

کله ی صبح دی ماه زمستون های تهرانی که کثیف اند و گرفته توی یه پارکی ...
من روی صندلی نشستم و ورزش پیر مردها رو تماشا میکنم ...
دستهام تو جیب شلوارمه و با کاپشن سبز چهارجیب نظامی خیلی شل و ول نشستم ...
موهام کوتاهه و ریش دارم ... بی حوصلگی زمستونه همش ...

پیر مرد : پاشو سرباز ، پاشو یه تکونی به اندامت بده ... هن هن میکنه و در جا خودشو گرم میکنه ... نفسش بخار آسمون میشه ...
من : نگاه طولانی و سرد تر از هوا ...
پیر مرد : ریدم تو جبهه ای که تو توی خط مقدمش اسلحه به دستی ... درجا زدن رو تبدیل به دو ی یواش یواش میکنه به سمت دوستاش ...
من : خنده ی زهر ماری که لب هام رو هم میسوزونه ... ( با فریاد : ) پیر مرد من جای تو ام دارم می جنگم ... جای همتون دارم می جنگم ...

کلسترول بهترین دوست من است .

من هر روز چندین بار کلسترول می خورم تا او رفاقتش را به من ثابت کند .

کلسترول رفاقتش را خیلی خیلی خوب به آدم ثابت می کند .

او کمک میکند من و شما سخت ترین مرگ ممکن را داشته باشیم .

کلسترول با بستن رگ های ورودی و خروجی و کلن همه ی رگ های شما ، شما را به سکته ی قلبی نزدیک تر میکند .

کلسترول معمولن در تخم مرغ به زندگی موثر خود ادامه می دهد .

با خوردن هر روزه ی تخم مرغ و در نتیجه دوستی با کلسترول ، خود را قدم به قدم به سکته ی قلبی نزدیک تر کنید .

مرگ پس از کلسترول بهترین دوست شماس .

من هر روز تلاش میکنم تخم مرغ بخورم ، سیگار بکشم و خوشحال شم که جوون مرگ میشوم .

لذتی که در جوون مرگی هست در خوردن تخم مرغ هم نیست .

من کلسترول و جوانمرگ شدن را دوست دارم .

دوست داشتن و علاقه ی مفرط چیز سردیه . مثل هندونه . مثل باقالی .

ملت سریع سردیشون میکنه ...

این روزها حتی فراموش هم میکنم !!!!


مگه میشه ؟

اگر آدم دروغگو و فریب کار و حروم زاده ای نباشم ، پس حتمن پخمه و احمق و بی خلاقیت ام .

اینطور فکر میکنند .

پاییز رسید .

سی و پنج - به حرف همه گوش میدم و به حرف کسی عمل نمیکنم .

نفسمان به شماره افتاده از این همه ...

در مواجهه با آدم هایی که نگران آیندشون هستید ، صبوری باید کرد .

یا میدونن در خطرند ، یا نه .

اگر میدونن خوب میدونن ، دلیلی نداره شما گوش زد کنید . ( با آدمهای نفهم هم قرار بود رفاقت نکنیم . )

اگر نمیدونن ، صبر کنید بفهمن . اون وقت به خط بالا بر میگردیم .

این جوری پیش همه عزت دارید و آدم عاقلی هستید و تا ابد راضی نگهشون میدارید . خودمون هم راضی تریم .

سی و سه - در هیچ موضوعی عامل نباشید ولی عوامل رو کنترل کنید .

برای خودمم عجیبه که این رو میگم . ولی خوب همینی که هس .

نام : ...

نام خانوادگی : ...

نام پدر : - ( ندارد )

شماره شناسنامه / کد ملی : ...

سمت شغلی : گوه خور زندگی مردم

حقوق ثابت : خیلی زیاد ( از اینکه این کار رو خیلی با علاقه انجام میدن و توش گیر کردن میشه فهمید )

حقوق سختی کار: ... ( حقشونه خوب ! سخته جدن )

حقوق اضافه کاری : خیلی زیاد ( همیشه مشغول خدمتند )

حقوق مزایا : ... ( چیزیه که باهاش افتخار هم میکنن )

حقوق پاداش : ... ( گوه خیلی آدما رو میخورن ، مشغولند لاکردار ها . عادلانس )

نامبردگان خیلی کثیر اند . من شخصن با یکی دو تاشون درگیری شدید دارم . سخته تحملشون . نکه دارن و سیر اند ، اینه که زیادی خودشون رو خرج میکنن .

پدرم سخت میگرفت به ما . میگفت من عمرم محدوده ، من نبودم چه خاکی به سرتون میگیرید ؟

عموم میگفت : شلوارت رو از کمر که سفت ِ سفت بچسبی ، میکشنش پایین و فقط چربش میکنن . حالا اگر وا بدی که به سوراخ گوش هات هم رحم نمیکنن .

از اولم ترجیح دادم نساز و سرکش باشم . بهتر بود همه بگن : هرگهی دلش خوست خورد . تا اینکه " هر قضاوت دیگه ای " کنن . هر قضاوتی . دوست داشتم " من و خواسته هام " تو ذهن بقیه بمونه ، نه اینکه " من و خواسته هاشون " و همیشه هم محکوم بشم .

از جایی که یادم نمیاد ، فهمیدم ملت اگر هم چیزی بهت یاد میدن ، فقط برا اینه که ازت استفاده کنن . از جایی که توی کلاس های المپیاد گفتن شما امید این ملت اید ! در حالی که حتی خودشون هم سر حرف که باز میشد میگفتن : من برا پسرم هم این کار رو نمیکنم ، تو که جای خودتوداری . یک حدیث عریان ای شد این دو رویی و سودجویی ملت .

خودم سعی کردم یاد بگیرم . خودم سعی کردم گند بزنم ، از گند زدنم عصبی بشم . آدمی که رفت دنبال تجربه کردن و یاد گرفتن ، خطا زیاد میکنه . دیگران من رو خطا کار دیدن ، صدام هم در اومد غر غرو شناخته شدم . خنده دار بود اول برام . اما عادت کردم . حتی منم خندیدم . خندیدم که به خاطر واقعی و جدی بودنم تو زدنگی مسخرم کردن .

یک چیزایی که توش آدم تنها و بی کس میمونه - بر حسب اتفاق خیلی ام خوب و لذت بخشه این تنهایی - صبر و لذت بردن از خوبیه و خوبی کردن . من لذت هر چیزی رو به این دو سه مورد می بخشم .

ما انسانها از جایی که نشستیم قضاوت میکنیم . برا همین قضاوت های احمقانه حتی میکنیم . قضاوت ساده ی ما ناشی از هزاران هزار عامل و علت بیرونیه . در حالی که هنوز هزاران بعد جا مونده و ما بهش فکر نکردیم . پس قضاوت نا درستی میکنیم .

یک حرفی که خیلی به من درس داد توی زندگیم این بود :

تا جایی که زنده و خوشحالی ، زندگی کن . از اون به بعدش ، فکر کن داری زندگی میکنی .

هنوز هم میشه دوست داشت و دوست داشته شد .

از نفرتی که توی نگاهت بود فهمیدم .

سي - هر جا بريم ، آسمون يه رنگه . مهم هم نيس چه رنگه . مهم ماييم كه بهش نگاه ميكنيم يا نميكنيم .

دیدنی ها .افراد رو اما ، ذره ذره نمیشه نگه داشت . باید شوکه کنی و جادو و مسَخَر خودت . تا عمری کنار دست و دل بمونند .

ولی نه ! این منصفانه نیست . خدا ی من شاهده ، این منصفانه نیست .